“Çok gezen mi bilir çok okuyan mı ” demişler ya , kesinlikle çok gezendir demek gelir içimden her ilk defa gitiğim yerden döndüğümde .

Okumayı çok severim ama öyle durduk yerde   hiç aklıma gelmez okuduklarım,

Zamanla da silinir gider bir çok  gerekmedikçe kullanılmayan bilgi .

Gezip gördüklerimse hiç silinmeyen kayıtlar ; milyonlarca fotoğraf karesi gibi

dolanıp durur kafamın içinde ,

hep taze sanki hem de hiç sararıp solmayan fotoğraf kareleri hep canlı canlı .

Görerek kaydettiklerimi unutmuyorum ben evet ,

belki fotoğrafı da bu yüzden çok sevdim keşke daha önceleri  keşfetseydim bu sevdamı

Çok bilmek değil de çok hissetmek aslında beni  etkileyen ,

Hiç gitmediğim bir yerle ilgili ne kadar çok okusam ,filmler izlesem ,fotoğraflarını görsem de yeterli değil ,

ancak kısa bir süre bile olsa orada yaşamın içindeysem hissedebiliyorum

Ve hiç unutmuyorum o zaman .

Aslında insanları tanırken de geçerli değil mi bu ;

Hani yazılarına bayılırsınız ,düşüncelerini seversiniz ,hakkında okuduklarınızdan çok etkilenirsiniz de

Kısacık bir yüzyüze sohbette gözündeki bakış anlatır aslında gerçekten kim olduğunu ,

Hakkında okuduğumuz ne  bildiğimiz değil de

O anda ne hissettiğimiz daha çok önemlidir ya onun gibi işte …

4 günlük bir iş seyahati için Şanghay’a  giden eşinin peşine takılan  çocuklarını yine annaneye satan anne sıfatıyla bulundum Şanghay’da

Cem işini hallederken ben de biraz fotoğraf çekerim , şehirde kaybolurum ,  değişik yerlerini keşfederim heyecanlandım .

Havalimanından otele varıncaya kadar etrafı gözlemleyip ” ı- ıh ” demiştim bile ,

Dev binalar ,bol ışıklar ,geniş geniş caddeler tamam da bir şeyler eksik gibiydi .

Aynı duyguyu Dubai ‘de de hissetmiştim ;

Şehrin belli bir bölgesinde  upuzun bilmemkaç metre binalar ,süper lüks mağazalar , restaurantlar  …

Sonradan parayla yaratılmış bir yapay şehir gibi,  ruh eksik gibi …

Şehrin ruhunu bilmem ama bendeki ruh eksikliği gezinin sonuna kadar sürdü , çok heyecanlanamadım hiç …

Şanghay 23 milyon kişinin yaşadığı Çin’in en büyük ,dünyanın 8. en büyük şehri ,

öyle bir metro ağı varki o metro İstanbul’da olsa tüm yollar yayalara kalabilirdi .

Gökyüzü hep griydi ,garip bir grilik iç sıkıcı , sisli gibi

Sokakta ingilizce bilen birini bulmak çok zor ,

Tüm yazılar Çince,  eğlenceli görünüyor rengarenk tabelalarda ama okuyamadıkça  sinir basıyor bir süre sonra

İnsanlar genellikle güleryüzlü ve yardımsever ama ingilizce bilmediklerinden kaçmayı tercih ediyorlar daha çok .

Çocuklar ; Yine Hindistan’da hisettiklerimi hatırlattılar ;

” İnsanlığın ulusu yok aslında , hepimiz aynı bakıyoruz büyürken ; Masum ,ürkek , mutlu ,umutlu… “

Şanghay – Nisan 2011

Diğer Fotoğraflar için TIK’ıınız